Jak radzić sobie z agresją u dzieci?


Agresja to okazanie swojego niezadowolenia poprzez wyrządzenie komuś krzywdy fizycznej lub psychicznej. Agresja fizyczna może mieć u dzieci różny charakter, może objawiać się poprzez zaczepianie, bicie innych dzieci. Agresja słowna pojawia się, gdy dzieci używają wobec innej osoby przykrych słów, są niemiłe, obrażają ją.

Małe dzieci często zachowują się agresywnie, gdy nie mogą osiągnąć zaplanowanego celu, gdy coś im się nie udaje, gdy nie mają tego, czego w danej chwili chcą. Na pewno wielu z rodziców zna sytuację, gdy niezadowolone z czegoś dziecko "zrobiło scenę" kopiąc, płacząc, niszcząc zabawki, bijąc osobę dorosłą. Najczęściej do takich sytuacji dochodzi wtedy, gdy dziecko nie może dostać tego, na co akurat ma ochotę. Naturalną reakcją jest wtedy złość i bunt przechodzący w agresję. Dziecko się denerwuje                  i poprzez okazanie złości i agresji odreagowuje, mając dodatkowo nadzieję, że może to spowodować zmianę zachowania osoby dorosłej. W takich sytuacjach najczęściej pojawia się pytanie - jak się zachować, jak sobie z tym poradzić,  co zrobić, by nie stracić autorytetu, a jednocześnie uspokoić dziecko i zachować swoje zdanie?

Przede wszystkim musimy sobie uświadomić, że reakcje takie jak złość, niezadowolenie, płacz są reakcjami podstawowymi, które towarzyszą każdemu z nas, także dorosłym. Mamy do nich prawo, mamy także prawo je okazywać, bo łączą się z naszymi emocjami i z ich wyrażaniem. Trzeba o tym porozmawiać z dzieckiem, wyjaśnić mu, że każdy z nas doświadcza różnych emocji i w różny sposób je okazuje. Tak robią też dorośli, kiedy są źli - np. idą pobiegać albo pojeździć na rowerze, czasem sprzątają mieszkanie itp. Kiedy jest nam smutno czasem płaczemy, nie rozmawiamy z nikim lub zamykamy                 się w swoim pokoju. Nie można natomiast, będąc złym, kopać, bić, obrażać kogokolwiek, gryźć, szczypać itp. Trzeba to wyjaśnić dziecku, ponieważ maluchy często uważają, że, gdy się złoszczą, robią coś złego, robią coś, co nie podoba się dorosłym, co ich denerwuje, sprawia im przykrość.

Gdy dziecko przejawia zachowania agresywne, nie wolno ich tak po prostu zabronić. Zbyt długo hamowana agresja w końcu wybuchnie albo znajdzie ujście w zabawach, które szkodzą samemu dziecku. Najlepiej jest pokazać małemu złośnikowi, jak może wyładować agresję.  Jeśli dziecko jest złe, może krzyczeć, tupać, uderzać rękami w poduszkę, drzeć gazetę. Powinno jednak mieć do tego celu specjalne miejsce, taki własny  "kącik złości". Wtedy będzie wiedziało, że tam zawsze może wyładować swoje negatywne emocje. Z czasem dziecko nauczy się panować nad swoim zachowaniem. A oto kilka podstawowych zasad możliwych do wykorzystania na co dzień:

 

•          Jasne granice - ustalone czytelne dla dziecka zasady obowiązujące zarówno w domu, jak                             i poza nim,

•          Czytelny system wzmocnień – nagradzanie oczekiwanych zachowań dziecka – nagrodą jest przede wszystkim pochwała, zauważenie dobrego postępowania dziecka, okazanie naszej dumy             z dziecka,

•          Przewidywalny dzień -  daje stabilność i poczucie bezpieczeństwa, dziecko ma stały                  w miarę możliwości rytm dnia, wie co po czym następuje, co będzie robić,

•          Konsekwencja – uczymy przestrzegania zasad, jesteśmy też w stanie egzekwować oraz konsekwentnie przestrzegać wyznaczonych granic,

•          Odżywianie, sen  - dostosowane i odpowiednie do wieku dziecka! To podstawy prawidłowego  rozwoju dziecka!

•          Wspieranie empatii –nagradzajmy, czyli  chwalmy  okazywane przez dziecko zainteresowanie i chęć pomocy innym, a także wszelkie pozytywne uczucia wobec innych osób.

•          Mocne strony – to wzmacnianie samooceny naszych dzieci, budowanie adekwatnego  poczucia własnej wartości maluchów,

•          Techniki  relaksacyjne  - czytajmy dzieciom bajki terapeutyczne, relaksacyjne, proponujmy spacer, słuchanie odpowiedniej muzyki,

•          Zainteresowania – sport, muzyka, rozwijajmy talenty, organizujmy część dnia ale też pozwólmy dziecku na swobodną zabawę!


Złość można rozładować poprzez:

 

•          Izolacja – odosobnienie agresora, ale też innych osób, którym dziecko może zagrażać, zadbanie o bezpieczeństwo innych, pokazanie, że właśnie wtedy (w miarę możliwości) więcej uwagi poświęcamy osobom zachowującym się zgodnie z zasadami, chwalimy te osoby, jak najmniej mówimy o dziecku agresywnym,

•          Poduszka wściekłości – znana metoda wyrzucania złości w bezpieczny sposób, uderzanie poduszki nikomu nie szkodzi,

•          Tupanie złości – podobnie jak wcześniejszy sposób, możemy pomóc dziecku pozbyć się negatywnych emocji poprzez tupanie, skakanie, kontrolowany ruch – przy okazji nazywając to uczucie.

•          Rysowanie – skuteczny środek na zrozumienie i oswojenie się z trudnymi emocjami                        i wydarzeniami – ważny jednak jest moment rysowania – zazwyczaj najbardziej skuteczny tuż po ataku złości!

•          Krzyczenie konstruktywne – pozwólmy dzieciom wykrzyczeć złość! Oczywiście w miejscu, które do tego wyznaczymy – najlepiej na dworze, a w wyjątkowych sytuacjach w osobnym  pokoju, jeśli donośny krzyk jest nieco tłumiony przez ściany, no i  jeśli jesteśmy przygotowani na chwilowy brak ciszy w domu!

•          Rozmowa- to najlepsze lekarstwo na wszelkie smutki, złości i inne uczucia. Ważne, żeby dziecko było gotowe nas wysłuchać i przeanalizować swoje zachowanie. Dobrze posłużyć się swoimi przykładami, albo … bajką terapeutyczną!

•          Zadanie do wykonania – angażujące dziecko dodatkowe zadanie sprzyjać może rozładowaniu napięcia: „ Czy możesz mi pomóc w…”


Czego nie wolno robić:


  • Krzyk
  • Szarpanie dziecka, gwałtowne ruchy
  • Okazywanie lęku (słaby dorosły nie daje oparcia dziecku, u niektórych dzieci lęk otoczenia pobudza agresję)
  • Bierność i bezradność w obliczu jego agresji, bagatelizowanie agresywnego zachowania dziecka (brak granic powoduje narastanie agresji)
  • Uleganie żądaniom, ustępowanie dla uzyskania spokoju (może pomóc na chwilę i wzmacnia mechanizm terroryzowania otoczenia przez dziecko)
  • Przemawianie do dziecka, tłumaczenie- gdy jest w stanie złości, agresji, pobudzenia:
    • Dziecko w tym stanie nie słyszy, nie przyjmuje, czasami dziecko wie, że dorosły jest bezradny i dlatego „dużo gada”
    • Dorosły, który angażuje się w tłumaczenie, czuje coraz większą bezradność lub irytację, widząc, że na dziecko to nie działa- i traci siły

W przypadku agresywnych zachowań dziecka należy uzbroić się w cierpliwość i konsekwencję.                       W naszym postępowaniu ważne jest to, by dziecko nauczyło się, iż słowa, które wypowiadamy są wcielane w życie, nie są tylko "straszakiem", by w danej chwili coś wyegzekwować. Musimy wpoić dziecku, że powinno się nauczyć pewnych zachowań i że nie może zawsze być tak, jak ono by tego chc

Wybierz:



powered by cmsimple.dk - template by cmsimple-styles.com